Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej daje przedsiębiorcom możliwość ubiegania się o uzyskanie odpowiedzi na najbardziej newralgiczne – bo związane z konieczności płatności na rzecz fiskusa – pytania. Wielokrotnie zdarza się, że po lekturze ustawy lub jej nowelizacji nawet prawnik nie jest w stanie wiążąco odpowiedzieć klientowi, czy w konkretnym przypadku zobowiązanie finansowe wystąpi czy nie. W takich sytuacjach pomocne jest zastosowanie ścieżki opisanej w art. 10 powołanej wyżej ustawy. Przepis ten mówi, że przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu wniosek o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne. Zapytanie może zostać złożone tylko w jego indywidualnej sprawie. Wniosek o wydanie interpretacji może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Przedsiębiorca we wniosku o wydanie interpretacji jest obowiązany przedstawić stan faktyczny sprawy lub zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie. Udzielenie interpretacji następuje w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie. Interpretacja zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska w sprawie wraz z uzasadnieniem prawnym oraz pouczeniem o prawie wniesienia środka zaskarżenia. Wniosek o wydanie interpretacji podlega opłacie w wysokości 40 zł.
Ustawa stanowi, że interpretację wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez organ kompletnego i opłaconego wniosku. W razie niewydania interpretacji w terminie uznaje się, że w dniu następnym została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska przedsiębiorcy przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji. Co istotne interpretacja nie jest wiążąca dla przedsiębiorcy (a zatem nie musi on się do niej zastosować), jednakże przedsiębiorca nie może być obciążony jakimikolwiek daninami publicznymi, sankcjami administracyjnymi, finansowymi lub karami w zakresie, w jakim zastosował się do uzyskanej interpretacji. Inaczej wygląda sytuacja organu, bowiem interpretacja jest dla niego wiążąca i nawet, gdyby w podobnych sprawach utrwalił się inny pogląd, organ nie może zmienić raz wyrażonej opinii.
